Dood gaan we allemaal. Maar op de 7e Montessorischool in Amsterdam zijn de kinderen de afgelopen jaren wel heel vaak met de dood geconfronteerd. Juf Pleun stierf aan een hartaanval, juf Tineke aan kanker. En nu is er nog een juf ongeneeslijk ziek. In de 2Doc Zo dood als een Pier volgen we een groepje leerlingen tijdens één cyclus van de schooltuin – van het zaaien tot het oogsten.
Over de serie
De 10-jarige Mo, Minh, Mia, Anthony en Natalie wroeten in de aarde, spelen met een dode worm, planten zaadjes en ruimen dorre bladeren op. Ondertussen gaan de kinderen met elkaar in gesprek over de verschillende aspecten van leven, dood en afscheid. Ze hebben het over de dood van hun huisdieren, oma’s en opa’s en juffen. Soms is de aanleiding voor de gesprekken iets heel concreets, zoals wanneer Mo een dode vlinder vindt, of als de schooltuin met al die naambordjes wel erg veel weg heeft van een begraafplaats. Maar er is ook ruimte voor hun eigen ervaringen met de dood en voor meer abstracte bespiegelingen over wat er daarná komt (of niet). Met eclectische animaties verbeeldt de serie de vaak ongelofelijk fantasierijke ideeën die kinderen hebben bij ‘de dood’.
Zo dood als een Pier is een productie van Prospektor in coproductie met HUMAN en kwam tot stand met steun van het NPO-fonds en Stimuleringsfonds voor Rouw.
Afleveringen
Kijk het hele seizoen van Zo dood als een Pier nu op NPO Start!
Aflevering 1: Wormenpoep
Mo zat bij juf Tineke in de klas. Haar dood was echt een klap, binnen een week was ze dood. Mo vertelt hoe hij dat beleefde en vraagt zich af waarom er zoveel juffen doodgaan op school? En waaraan? En wat gebeurt er als je eigenlijk doodgaat? Op zoek naar antwoorden, zaait Mo samen met zijn klasgenoten in de schooltuin de eerste plantjes.
Aflevering 2: Dood. Hoe dan?
Terwijl Nienke haar nieuwe kittens laat zien, vertelt Anthony over het lot van zijn twee goudvissen. Minhs’ juf Pleun stierf aan een hartaanval en Mo vertelt wanneer hij te horen kreeg toen juf Tineke doodging. Terwijl het onkruid in de tuin gestaag doorgroeit, speculeren de kinderen over zielige en spectaculaire manieren van doodgaan. Voor Mo heeft de dood van zijn juf naast verdriet ook iets moois gebracht, zijn vriendschap met Anthony.
Aflevering 3: Tot nooit meer ziens!
Natalie vertelt hoe ze haar hamster Dibbie stijf en koud aantrof in een hoekje van zijn kooi en hem een waardige begrafenis gaf. Samen met juf Erica haalt Mo herinneringen op aan de begrafenis van juf Tineke. In de tuin worden de eerste groenten geoogst; vreemde aardappelen, maïskolven en hete pepers verdwijnen in de schooltuintas. Mo wil liever begraven dan gecremeerd worden, maar niet iedereen is het daarmee eens.
Aflevering 4: De Hel of het Paradijs
Terwijl de kinderen afscheid nemen van de tuin, vraagt Minh zich af of er nog een leven is na de dood. En wat wordt je dan? Ze zou zelf wel een plastic zakje willen zijn. Mo vertelt dat hij gelooft in een paradijs en een hel, en ook Anthony is het daarmee eens, maar of je daar ook echt terecht komt? Dat kunnen alleen juf Tineke en Pleun vertellen, maar ja, die zijn dood, dus die kunnen het niet meer vertellen. Zou er net als voor hamsters een speciale plek zijn voor dode juffen?